De derde Kickstartercampagne voor enamel pins voor de Apple-community: een spinner-pin voor Apples 50e verjaardag, een samenwerking met Baptiste rond 9:41 en gedachten over wat we doorgeven als we iets maken voor onze eigen community.
Het is ergens absurd om in 2026 wekenlang aan een metalen voorwerp van drie centimeter doorsnee te werken. We leven in een wereld waarin het scherm van een iPhone Pro een miljard kleuren weergeeft, Apple Intelligence mijn concepten herschrijft terwijl ik slaap en LLM’s in een paar seconden beelden maken waar je twee jaar geleden uren voor nodig had. En toch bracht ik opnieuw hele avonden door met het bijstellen van een kleurovergang in een vectorlaag, inkepingen op een cirkel tellen en met Baptiste over een curve discussiëren tot de tint goed was. De derde keer alweer. 2021, 2024, 2026. Iedere keer denk ik: dit is de laatste keer. Iedere keer blijkt dat niet waar.
Voor wie hier nieuw is, eerst wat context. Als je eind jaren 2010 niet rondliep op Amerikaanse techconferenties, weet je misschien niet meteen waar ik het over heb. Pins als community-objecten binnen tech kwamen echt op gang in 2017, toen Apple ze voor het eerst uitdeelde op WWDC, het jaar waarin de conferentie terugkeerde naar San José. Klein, precies, verzamelbaar en meteen perfect. Andere grote techbedrijven volgden bijna vanzelf: Twilio, Stripe, GitHub… vrijwel elke serieuze conferentie begon eigen pins te drukken en uit te delen op stands of in goodiebags. Het werd een taal op zich: op Dreamforce of Stripe Sessions vertelde je lanyard waar je was geweest, wie je had ontmoet en wat je belangrijk vond. Toen kwam Covid, vielen de conferenties weg en was ik bang dat dit ritueel ermee zou verdwijnen. Dat was een van de aanleidingen voor de eerste editie.
Daarom start ik al een paar jaar, om de twee jaar in aanloop naar WWDC, een Kickstartercampagne voor een kleine collectie enamel pins — metalen pins met emaille die Apple-ontwikkelaars graag aan hun conferentielanyard, tas of jas spelden. Elke editie vertelt iets over een moment in de Apple-cultuur: een framework dat het jaar bepaalt, een easter egg waar misschien drieduizend mensen wereldwijd om moeten lachen of een verwijzing die je alleen begrijpt als je sinds 2008 de iOS-release notes leest. De editie van 2026 telt meer dan acht pins en een collectortier die ik aanvankelijk beperkte tot 40 exemplaren van €65. Ik zag het als een niche voor een paar diehards, maar het werd in werkelijkheid het snelst verkochte tier. Ik moest de voorraad verhogen naar 120. Dat had ik niet zien aankomen. En dan is er nog een ontwerp dat me bijzonder na aan het hart ligt: de pin voor Apples 50e verjaardag. Daar wil ik uitgebreider over vertellen: het is het meest ambitieuze object dat ik tot nu toe heb ontworpen en het zegt iets over mijn kijk op dit bedrijf na achttien jaar bouwen in zijn kielzog.
Waarom ik dit sinds 2021 doe
Even terug in de tijd. De eerste editie, in 2021, ontstond tijdens de WWDC in de pandemie. Veel mensen herinneren zich die vreemde periode waarin Apple volledig all-online ging: filmische keynotes in een leeg Apple Park, collega’s in Cupertino die sessies gaven vanuit hun voor de gelegenheid opgeknapte garage. Fascinerend om te zien, maar ik miste — en volgens mij iedereen — de ruimte. De gangen van Moscone, later die van McEnery toen we in 2017 terugkeerden naar San José, gesprekken tien minuten voor een lab, badges die je trots aan je lanyard hangt, de rituelen.
Ik dacht dat een pin een symbolische vervanging kon zijn. Een klein voorwerp dat je naar elkaar opstuurt om verbondenheid tastbaar te maken, zelfs als er tijdzones tussen je liggen. Die eerste editie werkte beter dan ik had kunnen hopen. Kickstarter-backers uit zeventig landen. Foto’s van pins op hoodies in Tokio, Wenen en São Paulo. Het bewijs dat de community er nog was, ook toen we elkaar niet konden ontmoeten.
De tweede editie volgde in 2024. De situatie was veranderd. We waren terug in Apple Park voor het hybride format dat Apple sinds 2022 gebruikt: drie intensieve dagen. Op zondag begint het met een mixer bij One Infinite Loop, maandag volgen de keynote en Platforms State of the Union in Apple Park en dinsdag zijn er labs in het Developer Center. Drie dagen, niet meer. En toch is rond die officiële dagen een complete parallelle infrastructuur gegroeid: avonden bij Paper Plane en Tiki Pete’s in San José, de Duke of Edinburgh in Cupertino, BJ’s, Eureka en Lazy Dog, waar ik in juni waarschijnlijk iets met je drink als je tot hier hebt gelezen. De officiële WWDC duurt drie dagen. De echte WWDC duurt er tien.
De editie van 2024 bevestigde iets voor me: deze pins zijn geen producten. Het zijn gesprekstarters. Als iemand de pin “Concurrency” ziet, weet diegene dat je de migratie naar Swift 6 hebt overleefd. Bij de “9:41”-pin — daar kom ik zo op terug — verschijnt een glimlach, want diegene snapt het. Dat gedeelde gevoel van verbondenheid rond specifieke, een beetje absurde en totaal obsessieve kennis: dat is een echte community. Geen Discord met tienduizend stille leden, maar twintig mensen in een pub in Cupertino die om dezelfde grap lachen: iCloud Drive heeft alweer een ander icoon.
De samenwerking met Baptiste en 9:41
Dit jaar stelde ik Baptiste voor om samen een pin te ontwerpen. Voor wie hem niet kent: Baptiste is de maker van de app 9:41, een verwijzing naar de tijd die sinds de eerste iPhone-keynote in 2007 op al het Apple-marketingmateriaal staat. Maar bovenal is hij een vriend. We kruisten elkaars pad kort bij ~~Supinfo~~ Suparnaque voordat ik naar UTC vertrok, en kwamen elkaar een paar jaar later weer tegen in de rij voor de opening van de Apple Store in Lille. Hij stond derde. Raad eens wie eerste was 😉. Achteraf gezien is samen een pin ontwerpen in 2026 niet de meest onwaarschijnlijke wending in ons verhaal.
Kijk maar eens goed naar een iPhone-advertentie, een officiële iPad-foto of een keynote-slide waarop een apparaat staat: het is altijd 9:41. Waarom 9:41 en niet 9:00? Volgens de interne legende was dat ongeveer het tijdstip waarop Steve Jobs het belangrijkste product van iedere keynote presenteerde. Door het marketingmateriaal op die tijd vast te zetten, liepen de telefoon op het podium en de telefoon op het scherm gelijk. Een detail dat 99,99% van de mensen niet opvalt, maar al bijna twintig jaar deel uitmaakt van Apples visuele DNA.
Baptiste heeft een complete app rond die obsessie gebouwd. Daar vertelt hij uitgebreider over in een aflevering van mijn podcast Command+P. Een pin lag dus voor de hand. We stuurden elkaar avondenlang iMessages. Het ontwerp is bewust minimalistisch: vier cijfers, een dubbele punt, een lettertype dat aan het oorspronkelijke iOS doet denken zonder het na te bootsen. Je kunt de pin als add-on aan de campagne toevoegen, bij elk tier — ook het basistier met één pin. Ik wilde dat hij apart verkrijgbaar was, omdat dit net zo goed zijn object als het mijne is.
Het collectortier en de les die ik niet zag aankomen
Even over dat collectortier, want dat verraste me het meest in deze campagne. Aanvankelijk: veertig exemplaren voor €65. De volledige collectie in een speciale verpakking, met de hand gesigneerd. Ik had het bedacht als een nicheoptie, bijna een gril: voor de drie of vier mensen die echt alles willen, geen keuzes willen maken en nu eenmaal verzamelen. Ik dacht dat het langzaam zou verkopen, misschien zelfs tot het einde van de campagne beschikbaar zou blijven.
Het was eerder uitverkocht dan elk ander tier. Ruim eerder. Tijdens de campagne moest ik de voorraad verhogen naar 120, zodat mensen die na de uitverkoop kwamen niet achter het net visten. Zelfs die 120 gingen sneller weg dan ik had verwacht.
Achteraf had het voor de hand moeten liggen. De Apple-community bestaat uit mensen die al jarenlang Macs verzamelen en iPhone-dozen op zolder bij hun moeder bewaren, want die gooi je niet weg. De verzamelaarshouding is bij ons geen bijeffect, maar een karaktertrek. Ik had de doelgroep onderschat omdat ik als ontwerper redeneerde: “Ik bied de complete set aan voor wie die zoekt.” Ik had mijn eigen backers beter moeten lezen: “Eigenlijk zoekt iedereen die.”
Waarom begon ik met veertig en heb ik het aantal niet onbeperkt verhoogd toen de vraag duidelijk werd? Omdat ik elk exemplaar met de hand signeer en een afwerkingsniveau wil bewaren dat ik met duizend stuks niet meer kan garanderen. Bovendien zijn deze campagnes voor mij werk naast mijn gewone baan. Van 40 naar 120 gaan vroeg al om een afweging: drie keer zoveel doosjes signeren, inpakken en versturen. (Disclaimer: ik ga ze niet zelf signeren… ik heb Baptiste en Florent erbij gehaald, mijn twee partners in een ander project dat ik binnenkort aankondig.)
Meer dan dat zou het niet meer hetzelfde object zijn en juist datgene wegnemen wat het waardevol maakt. Veertig is ongeveer ook het aantal mensen in de Franstalige Apple-community dat ik kan noemen en dat op een of andere manier heeft bijgedragen aan mijn persoonlijke groei en waarom ik dit blijf doen. Mensen die me in het begin iets over dit ecosysteem hebben uitgelegd: Yann, die onder meer AppsFire oprichtte en me leerde eerst zakelijk en dan pas productmatig te denken; Michel, die ik liefkozend “de dinosaurus” noem en die meer keynotes heeft gezien dan de meeste mensen afleveringen van Friends; en de mensen bij Apple zonder wie dit parallelle ecosysteem niet zou bestaan. Jérôme, die ons voortdurend plaagt zonder iets te vertellen (we weten dat het niet mag, maar blijven toch vragen), Shan, Mac en Martin, die altijd hun best doen om ons met de juiste sleutels naar huis te laten gaan, David, Esther en alle anderen die stil maar met veel impact werken. Je hoort hun namen nooit tijdens een keynote, maar zij maken die week voor duizenden ontwikkelaars mogelijk.
Heb je een van de 120 bemachtigd? Dan draag je ook een stilzwijgende verantwoordelijkheid: erover vertellen. Deze pins verspreiden zich doordat mensen ze dragen, laten zien en cadeau doen. Ik heb nog nooit advertenties voor deze campagnes gekocht. De mond-tot-mondreclame binnen de Apple-community is genoeg. Dat maakt dit project gezond en verklaart misschien waarom een “hoog” tier voor enkelen precies bleek te zijn wat de meerderheid wilde.
Een paar woorden over de andere pins
Ik zal ze niet allemaal uitgebreid bespreken; daarvoor kun je de Kickstarterpagina lezen. Maar om een idee te geven: er is een Swift 6-pin, omdat de overstap naar strict concurrency checking een breuklijn was die we moesten markeren. Hoeveel van ons vroegen zich af of we echt de hele codebase moesten herschrijven? Er is een Apple Intelligence-pin, subtieler dan hij lijkt. Er is een verwijzing naar een specifieke iOS-release note die ik hier niet verklap: wie hem moet begrijpen, herkent hem op de pin. En er zijn persoonlijkere eerbetonen aan onopvallende frameworks die we allemaal hebben gebruikt zonder dat ze ooit de krantenkoppen haalden.
Wat al deze pins verbindt, naast de visuele samenhang, is dat ze door een Apple-fan voor Apple-fans zijn ontworpen. Geen marketingconsultant heeft me verteld welke verwijzing beter verkoopt. De regel is simpel: als ik hem zelf niet op mijn jas wil dragen, maak ik hem niet. Daarom liggen er waarschijnlijk nog een paar pins uit de collectie van 2021 in een la bij mij: toen ging ik mee met voorstellen die te voor de hand lagen. Daar heb ik van geleerd.
De WWDC die eraan komt en daarna
Over een paar weken ben ik in San Francisco en daarna in Cupertino. Een vroege ochtend organiseer ik met een paar dappere ontwikkelaars de WWDC Run. Ik organiseer de vijfde editie van het Franstalige diner, waar ieder jaar zo’n dertig Franstalige ontwikkelaars aan een veel te lange tafel samenkomen. En ik bereid een AI-avond voor. De details worden nog uitgewerkt, maar het idee is om mensen samen te brengen die daadwerkelijk met Apple Intelligence en Core ML bouwen, in plaats van er alleen over te praten. Tussendoor deel ik pins uit aan de backers die ervoor naar de conferentie komen.
Ben je erbij en wil je aansluiten? Kijk dan op dubdub.community (de app komt er heel snel aan). Dat is de plek waar ik RSVP’s, aankondigingen, links en mensen bij elkaar breng. Een officieel WWDC-ticket blijft het meest begeerde toegangsbewijs van de week (ik duim trouwens voor het mijne), maar veel parallelle bijeenkomsten zijn ook zonder badge toegankelijk. Dat hoort ook bij WWDC en is zeker niet het minst leuke deel.
De Kickstartercampagne is inmiddels afgelopen. De pins zijn in productie en de eerste exemplaren komen eraan. Als je de campagne hebt gesteund, hoor je het snel. Heb je hem gemist, houd dan 2027 in de gaten — of spreek me in juni gewoon even aan. Dat is nog beter.
Waarom ik ermee doorga
Tot slot, want ik weet dat deze vraag terugkomt. Waarom doe ik dit nog in 2026, terwijl ik die weken ook kan besteden aan beter betaalde consultancy, code die ik onder mijn eigen naam uitbreng of duizend rationelere dingen?
Omdat ik achttien jaar nadat mijn eerste app in de App Store verscheen — een paar dagen na de opening, dankzij geluk en slapeloosheid — nog steeds ergens bij wil horen én zelf wil bestaan. Het een niet zonder het ander. Allebei. Bij een wereld, een obsessie en een traditie horen, en daar genoeg aanwezig zijn om herkend en geciteerd te worden en het woord te krijgen. Dat is menselijk. Ik ga niet doen alsof het geen goed gevoel geeft wanneer het licht valt op wat je bouwt.
Apple is dit jaar vijftig geworden en mijn bijdrage is maar een microscopisch deel van alles wat het bedrijf heeft gemaakt. Maar de pins zijn mijn afdruk. Kleine voorwerpen waar mensen van over de hele wereld in juni iets aan hun lanyard hangen en die misschien een gesprek, contact, project of vriendschap op gang brengen.
Tot snel in Cupertino.