Terug naar alle berichten
AppleDesignProjecten

iPhone Duo: SwiftUI-layouts herdenken, kikker voor kikker 🐸

Drie pijlgifkikkers, één vouwbare iPhone en een soortbeschrijving die haar oriëntatie behoudt: kennismaken met ArrangementView in SwiftUI

Clément Sauvage13 min leestijd
iPhone Duo: SwiftUI-layouts herdenken, kikker voor kikker 🐸

Bouw met SwiftUI een Dendrobates-atlas om ArrangementView op iPhone Duo te begrijpen: split, overlay, gedeelde toestand en echte simulator-screenshots.

Een vouwbare telefoon geeft je meer schermruimte. En minder zekerheden. Kikkers vouwen hun poten zonder de SwiftUI-documentatie erbij te pakken. Misschien kunnen we iets van ze leren.

Tot nu toe kon je een adaptieve layout vaak samenvatten met één vraag: “Hoeveel ruimte heb ik?” Bij iPhone Duo moet je ook vragen waar die ruimte zich bevindt. Eén groot, plat oppervlak, twee gebieden met een vouw ertussen, een compacter buitenscherm: dezelfde pixels doen niet hetzelfde werk.

Met iOS 27.1 introduceert Apple een SwiftUI-container om twee verwante stukken content te rangschikken: ArrangementView. Om te begrijpen wat dat verandert, bouwde ik FrogAtlas, een kleine atlas van pijlgifkikkers. Soortbeschrijvingen, foto’s en een kaart. En kikkers met genoeg kleur om ons de gebruikelijke blauwe layoutrechthoeken als voorbeeld te besparen. 🐸

Ik gaf de app de uitstraling van een oude natuurhistorische encyclopedie: ivoorkleurig papier, schreefletters, dunne lijnen en platen met bijschriften. Een door AI gegenereerde tekening van D. tinctorius, gemaakt op basis van een foto met bronvermelding, staat naast de referentiebeelden. Met de knop “Bekijk de foto” ga je terug naar de oorspronkelijke afbeelding. De sfeer: een oud boek over natuurgeschiedenis, maar de inhoudsopgave reageert op je aanraking.

De screenshots in dit artikel komen uit de app in de iPhone Duo-simulator met iOS 27.1. Ze tonen de softwareweergave, geen ergonomische test op een fysiek toestel. De officiële kaders van Apple helpen het buitenscherm, het open binnenste scherm en de boekstand uit elkaar te houden. Een paar terrariumbewoners zijn ook in de kantlijn beland.

Welkom in het terrarium

FrogAtlas toont drie soorten: Dendrobates tinctorius, Dendrobates auratus en Dendrobates leucomelas. Een selectie voor de demo, geen volledige inventaris van het geslacht. Drie soorten, drie patronen en geen recensie van mijn typografische keuzes.

De gegevens komen van de Wikipedia-pagina over Dendrobates en de soortpagina’s. Het zijn amfibieën uit de familie Dendrobatidae, die worden geassocieerd met de vochtige tropische bossen van Midden- en Zuid-Amerika. Het geslacht geeft context; de soortbeschrijvingen maken de grootte, leefomgeving en verspreiding per soort concreter.

Een korte omweg door de taxonomie is nodig. Op de pagina over het geslacht staan “vijf soorten” en een lijst met D. azureus nog naast elkaar. De referentie Amphibian Species of the World classificeert die naam als synoniem van D. tinctorius. In de app blijft de blauwe vorm “azureus” daarom bij die soort horen. Een spectaculaire kleur maakt op zichzelf nog geen nieuwe soort. Zelfs niet als het een heel mooi blauw is.

De taak van de interface is eenvoudig. Ik kies een kikker, lees zijn beschrijving en bekijk de foto. Daarna ga ik naar de kaart om te zien in welke regio’s de soort voorkomt.

Als de telefoon openligt, kunnen de beschrijving en de foto naast elkaar staan. In boekstand dwingt de vouw een scheiding af. Op het buitenscherm wil ik vooral een goed leesbare beschrijving en een manier om van soort te wisselen behouden. Elk scherm apart bouwen zou makkelijk genoeg zijn. Ze tijdens overgangen consistent houden is al lastiger.

FrogAtlas opengevouwen: de beschrijving van Dendrobates tinctorius en de geïllustreerde plaat vullen twee aparte gebieden.

FrogAtlas in split-stijl op het vlak geopende binnenscherm. De kunstplaat is met AI gemaakt op basis van de foto van Olaf Leillinger, CC BY-SA 3.0. De oorspronkelijke foto is in de app beschikbaar. Volledige credits staan aan het einde van het artikel.

Twee verwante stukken content, één verantwoordelijkheid voor de layout

ArrangementView krijgt een primaire en een secundaire view. De stijl beschrijft hun ruimtelijke relatie. De container bepaalt vervolgens hoe ze worden ingedeeld op basis van de context: beschikbare verhoudingen, grootteklassen en gereserveerde gebieden, waaronder de vouw.

We beginnen met de beschrijving en de foto:

enum AppLanguage {
    case french
    case english
}

NavigationStack {
    ArrangementView {
        FrogInformationView(frog: frog, language: .french)
    } secondary: {
        FrogPhotographyView(frog: frog, language: .french)
    }
    .arrangementViewStyle(.split)
}

De enum AppLanguage hoort bij onze app. De parameter language geeft de gekozen taal direct door: .french of .english.

De namen FrogInformationView en FrogPhotographyView verwijzen naar componenten van onze app. De container en de stijl komen uit SwiftUI. De voorbeelden in dit artikel zijn gericht op iOS 27.1. Een app die oudere versies ondersteunt, moet achter een beschikbaarheidscontrole een alternatief bieden.

De stijl .split verdeelt de ruimte over beide views. In Apples eenvoudige voorbeeld leidt een container die breder dan hoog is tot een horizontale verdeling; een container die hoger dan breed is, bevordert een verticale verdeling. De regel terugbrengen tot “groot scherm versus klein scherm” zou een deel van de kwestie missen.

Wat mij hier interesseert, is de verschuiving in verantwoordelijkheid. De beschrijving geeft informatie. De foto toont het beeld. De container bepaalt hoe ze naast elkaar passen. Ik hoef die beslissing niet in elke component opnieuw te maken.

Navigatie blijft haar eigen taak

De naam kan verwarrend zijn, maar ArrangementView verzorgt geen navigatie. De catalogus, bestemmingen en de terugweg blijven bij de gebruikelijke navigatiecontainers horen.

In het voorbeeld staat de arrangement binnen NavigationStack. Ik nestel er geen NavigationSplitView of TabView in om ze een taak te geven waar ze niet voor bedoeld zijn. Ik stop de arrangement ook niet in een grote ScrollView die de hele pagina omvat. De beschrijving kan binnen het toegewezen gebied wel zelf scrollen.

De Apple-sessie over adaptieve layouts legt het onderscheid tussen navigatie, indeling en content helder uit.

Het terrarium verdelen: de layoutverhouding

De helft voor de beschrijving, de helft voor de foto: een beginpunt, geen verplichting. De beschrijving bevat tekst en heeft hier iets meer ruimte nodig. De naam Dendrobates tinctorius is niet bepaald gemaakt voor een kolom van drie tekens breed.

ArrangementView {
    VStack(spacing: 0) {
        FrogInformationView(frog: frog, language: .french)
    }
    .splitArrangementLayoutRatio(0.60)
} secondary: {
    FrogPhotographyView(frog: frog, language: .french)
}
.arrangementViewStyle(.split)

Het belangrijke detail: de modifier wordt toegepast op het kind waarvan je de voorkeur aangeeft, niet op de volledige ArrangementView. Zo staat het ook in de documentatie voor splitArrangementLayoutRatio.

We vragen hier ongeveer 60 procent van de ruimte voor de beschrijving. De verhouding geldt voor de gekozen deelas. Ze garandeert niet in elke positie 60 procent van het scherm: layoutbeperkingen, prioriteiten en de fysieke scheiding blijven meespelen.

De kleine VStack met één kind fungeert in de demo als wortel van het gebied. Zo bevindt de component die de arrangementcontext uitleest zich eronder. Dat heeft praktisch nut: controleer het daadwerkelijke gedrag van environment-waarden, niet alleen of de code compileert.

De beschrijving aanpassen aan de keuze van de container

Een brede beschrijving kan de maten in twee losse blokken tonen. Een compacter gebied vraagt om een kortere weergave. De informatie blijft beschikbaar; de vorm verandert.

struct FrogInformationView: View {
    @Environment(\.splitArrangementAxis)
    private var arrangementAxis

    let frog: Frog
    let language: AppLanguage

    var body: some View {
        ScrollView {
            VStack(alignment: .leading) {
                Text(frog.scientificName)
                    .italic()

                if arrangementAxis == .horizontal {
                    FrogCharacteristicsGrid(frog: frog)
                } else {
                    FrogCharacteristicsSummary(frog: frog)
                }
            }
        }
    }
}

FrogCharacteristicsGrid en FrogCharacteristicsSummary staan hier voor twee weergavevarianten. De belangrijke vraag aan het systeem is: welke as gebruikt de arrangement?

splitArrangementAxis is optioneel. Buiten een split-arrangement kan de waarde nil zijn. In dit voorbeeld werkt de compacte weergave dan ook als een redelijke fallback.

Ik hoef het iPhone-model niet op te vragen en ook geen breedtedrempels door de code te verspreiden. Dat maakt niet elke meting overbodig. Het voorkomt dat ik opnieuw meet wat de container al heeft besloten.

Klein scherm: de kikker verdwijnt uit beeld

Op een smal oppervlak wil ik misschien alleen de beschrijving behouden. De stijl kan tot bepaalde assen worden beperkt:

ArrangementView {
    FrogInformationView(frog: frog, language: .french)
} secondary: {
    FrogPhotographyView(frog: frog, language: .french)
}
.arrangementViewStyle(.split.axes(.horizontal))

Kan de container de ruimte niet verdelen langs de toegestane as, dan blijft alleen de primaire view zichtbaar. Dat is evenzeer een functionele als een grafische keuze.

De foto vult de beschrijving aan. De soortselector laat je de app verder verkennen. Daarom plaats ik die buiten de secundaire content die kan verdwijnen.

FrogAtlas op het buitenscherm: de beschrijving blijft staan wanneer de verdeling tot de horizontale as is beperkt.

Buitenscherm, alleen horizontale verdeling. De grote plaat verdwijnt; beschrijving en soortselectie blijven beschikbaar.

In ons voorbeeld is er een nuance. De foto kan verdwijnen terwijl de tekstuele beschrijving beschikbaar blijft. In een visuele identificatie-app in het veld kan het beeld juist onmisbaar zijn. “Secundair” beschrijft de prioriteit binnen een taak, geen definitieve categorie voor content.

De kaart op de achtergrond, de kikker op de voorgrond

Verder met de atlas. Nu wil ik een kaart verkennen met een kleine beschrijving op de voorgrond. De stijl .overlay past bij die relatie.

ArrangementView {
    VStack(spacing: 0) {
        FrogSelectionPanel(frog: selectedFrog, language: .french)
    }
} secondary: {
    FrogWorldMap(selectedID: $selectedID, language: .french)
}
.arrangementViewStyle(.overlay)

Bij deze stijl staat de primaire view op de voorgrond. De kaart is de secundaire view, ook al neemt die visueel de meeste ruimte in. Primair betekent dus niet “het grootst”.

FrogAtlas vlak geopend: een compacte beschrijving ligt over de interactieve kaart.

Overlay-stijl in vlakke stand. De kaart geeft geografische context; de beschrijving herinnert aan de gekozen soort. Kaartachtergrond: Apple Maps.

Wanneer het apparaat vouwt, kan de container de twee stukken content in aparte gebieden plaatsen. Als de kleine beschrijving ongewijzigd bleef, zou er veel ruimte onbenut blijven.

De beschrijving strekt de poten, de selectie blijft

De component kan zijn positie in de arrangement uitlezen via overlayArrangementZIndex:

struct FrogSelectionPanel: View {
    @Environment(\.overlayArrangementZIndex)
    private var zIndex

    let frog: Frog
    let language: AppLanguage

    var body: some View {
        if zIndex > 0 {
            CompactFrogCard(frog: frog)
        } else {
            FrogInformationView(frog: frog, language: language)
        }
    }
}

CompactFrogCard is de compacte kaart van onze app. In de overlay laat die ruimte voor de kaartachtergrond. Zijn de views gescheiden, dan kan de beschrijving het hele gebied gebruiken en meer details tonen.

FrogAtlas gedeeltelijk dichtgevouwen: kaart en uitgebreide beschrijving nemen ieder een eigen schermgebied in.

Boekstand in de simulator. De beschrijving krijgt meer ruimte zonder van soort te wisselen. De scheiding in het midden komt door de positie van het apparaat.

Het architecturale punt zit ergens anders: de selectiestatus hoort bij de parent, boven de weergavevarianten. In FrogAtlas staat een stabiele ID voor de soort; @AppStorage bewaart die ook tussen starts. De telefoon vouwt dicht; tinctorius blijft tinctorius. Een verandering in auratus zou hier een bugmelding waard zijn.

De kaart vraagt om dezelfde zorg: als je de toestand ervan bij elke layoutverandering opnieuw opbouwt, kan de gekozen uitsnede verdwijnen. Een goede overgang bewaart wat iemand aan het doen was. Het gaat niet alleen om een mooie afbeelding vóór en na.

In de tafelstand kan een verticale verdeling de twee gebieden ook verschillende rollen geven. Content om te lezen en bedieningselementen om aan te raken hebben niet per se dezelfde eisen. Dat moet je in de praktijk controleren, vooral op toegankelijkheid en het bereik van gebaren.

De overlay beperken, met een reden

Net als bij split kun je ook bij overlay de toegestane assen beperken:

.arrangementViewStyle(.overlay.axes(.vertical))

Deze configuratie beperkt de mogelijke scheidingen. Ik zou haar niet alleen gebruiken om overal dezelfde compositie af te dwingen. Een knop die op dezelfde plek blijft maar bij de vouw lastig te bereiken is, schiet daar weinig mee op.

Het juiste criterium blijft wat iemand probeert te doen. Kan diegene in elke positie lezen, vergelijken, selecteren en teruggaan? Als de scheiding dat verbetert, laat ik de container het liever regelen.

Een atlas moet geen precisie verzinnen

Het model houdt de wetenschappelijke informatie los van de layout:

struct Frog: Identifiable {
    let id: String
    let scientificName: String
    let family: String
    let habitat: String
    let distribution: String
    let sourceURL: URL
}

Dit is een vereenvoudigd model voor het artikel. De app voegt vertalingen, maten, fotocredits en coördinaten voor de educatieve kaartmarkeringen toe.

De punten op de kaart zijn geen waarnemingen en geen verspreidingsgebieden. Ze helpen grote regio’s te plaatsen. De interface zegt dat er expliciet bij. Het punt “tinctorius” is dus niet het huisadres van een kikker. Een los kaartpunt, een vermelding in een land en een ingetekend verspreidingsgebied zijn drie verschillende informatieniveaus.

Voor een echte wetenschappelijke atlas heb je gedocumenteerde geografische gegevens nodig, inclusief herkomst, datum en onzekerheid. Een polygoon om een paar landen heen lost dat niet op; het geeft een schatting alleen een overtuigender vorm.

Ook met biologische cijfers ben ik voorzichtig. Een maatbereik hangt af van geslacht, populaties en beschikbare metingen. Een beschermingsstatus heeft een bron en datum nodig. Voor deze layoutdemo kies ik liever een paar controleerbare gegevens dan een beschrijving vol decoratieve getallen.

Wat ik vóór oplevering zou controleren

Compileren controleert types. Het controleert geen leesbaarheid of doorlopende ervaring. Een groene build betekent niet dat elke kikker goed zit. De demo is gebouwd met de iOS 27.1-SDK; de screenshots zijn gemaakt nadat ik de simulator daadwerkelijk in andere standen had gezet.

Voor een app die wordt uitgebracht, zou mijn lijst kort maar streng zijn:

  • de gekozen soort terugvinden na elke keer openen, sluiten en draaien;
  • belangrijke functies beschikbaar houden als de secundaire view verdwijnt;
  • Franse en Engelse tekst testen met grote lettergroottes;
  • scrollen, VoiceOver en bedieningselementen dicht bij de vouw controleren;
  • overgangen testen op het apparaat, terwijl iemand de telefoon echt vasthoudt.

Nog één punt: verander niet alles alleen omdat een API het mogelijk maakt. Een scrollend artikel kan al uitstekend werken. De alinea’s over twee gebieden verdelen zou vooral de rode draad kunnen doorbreken.

Wat ik meeneem uit ArrangementView

Voor mij betekent deze container niet dat het ontwerpwerk klaar is. Het geeft een nettere manier om een deel ervan te beschrijven.

De gegevens beschrijven de kikkers. De componenten weten hoe ze een beschrijving, foto of kaart tonen. De arrangement organiseert hun ruimtelijke relatie. De toestand houdt bij wat iemand aan het doen is.

Die scheiding is handig op een vouwbare telefoon. Maar ook telkens wanneer een interface in meerdere formaten moet werken zonder te veranderen in een verzameling losse schermen.

We schrijven iets minder code om dingen neer te zetten. De verantwoordelijkheid om te kiezen wat ertoe doet, blijft helemaal bij ons.

De kikkers mogen verder springen. De selectie blijft op haar plek. 🐸


Bronnen en credits

Documentatie geraadpleegd op 26 oktober 2026: ArrangementView, layoutverhouding, split-as, overlay-Z-index, Apple-sessie en Designing for iPhone Duo.

Natuurgegevens, bewerkt op basis van Wikipedia: Dendrobates, D. tinctorius, D. auratus, D. leucomelas. De teksten van bijdragers vallen onder CC BY-SA 4.0. De synonymie van azureus is gecontroleerd bij Amphibian Species of the World, AMNH.

Foto’s via Wikimedia Commons: D. tinctorius — Olaf Leillinger, D. auratus — Wildfeuer, D. leucomelas — Boucaque. Alle drie onder CC BY-SA 3.0, geschaald en bijgesneden in de interface; deze bewerkingen behouden dezelfde licentie. De tekening van D. tinctorius is een door AI gegenereerde artistieke interpretatie op basis van de foto van Olaf Leillinger en valt onder dezelfde licentie. Screenshots: FrogAtlas in de iPhone Duo-simulator; kaart: Apple Maps, met behoud van de bronvermelding.

De tekening van D. auratus in de marges is een door AI gegenereerde artistieke interpretatie op basis van de hierboven genoemde foto van Wildfeuer, onder CC BY-SA 3.0. Deze tekeningen illustreren het artikel en zijn niet bedoeld voor soortidentificatie. De iPhone Duo-kaders komen uit de Apple Design Resources; daarvoor geldt de Apple Design Resources-licentie, los van de licenties voor de foto’s en tekeningen.


Net als alle artikelen op deze blog begint ook dit met een tekst die met de hand is geschreven en daarna door AI is nagelezen. De Engelse versie is met hulp van AI gemaakt. De code voor FrogAtlas is gedeeltelijk met een AI-agent ontwikkeld. De screenshots zijn door die agent gemaakt.

Blog

Gerelateerde berichten