Nee, meneer, ik bouw uw app niet voor € 1.200

“Met AI kan dit in drie prompts.” Probeer het dan. Echt.

Clément Sauvage18 min leestijd
Nee, meneer, ik bouw uw app niet voor € 1.200

Tijdens een call op maandag bood een aannemer me € 1.200 voor een renovatiemarktplaats aan, omdat “AI dit in drie prompts kan doen”. Ik raadde hem aan het zelf te proberen. Wat drie prompts werkelijk opleveren, wat er zou zijn gebeurd als ik ja had gezegd en waarvoor je een ontwikkelaar in 2026 echt betaalt.

Maandag is mijn dag voor calls.

Ik houd mijn agenda bewust open voor mogelijke klanten en mensen die een project overwegen. Zo begin ik graag aan de week: nieuwe ideeën ontdekken, met ondernemers praten en even afstand nemen van Swift, softwarearchitectuur en het laatste Apple-nieuws.

Meestal heb ik vier tot zes gesprekken. Twee daarvan lopen waarschijnlijk op niets uit: een project dat nog vaag is, een onrealistisch budget of gewoon een verkeerd moment. Dan zijn er nog twee of drie serieuzere gesprekken met mensen die weten wat ze willen bouwen en waarom. Ook als er niets wordt getekend, leer ik vaak iets.

En soms is één gesprek een artikel op zichzelf waard.

Deze call duurde nog geen tien minuten.

Aan de andere kant zat een aannemer van rond de veertig. Hij runt zijn bedrijf al ruim tien jaar en had een idee dat op papier best logisch klonk: een app voor mensen die hun huis verbouwen. Je fotografeert een kamer voor een eerste kosteninschatting, zoekt vakmensen, vergelijkt offertes, volgt de werkzaamheden en betaalt de facturen.

Hij kent de branche, de problemen van klanten, de vertragingen en de offertes die onmogelijk met elkaar te vergelijken zijn. Dat is een goede basis om over een product na te denken.

Maar zijn wensenlijst groeide snel. AI om foto’s te analyseren. Profielen voor particulieren en vakmensen. Berichten, meldingen en veilige betalingen. De app voor iPhone én Android. En natuurlijk een backoffice om het platform te beheren.

“Met AI is tegenwoordig niets daarvan echt ingewikkeld.”

O ja, en hij wilde de app volgende maand lanceren.

Toen kwam het budget: € 1.200.

Ter vergelijking: de projecten die ik aanneem kosten meestal tussen de € 10.000 en € 50.000. Wat hij net beschreef, leek eerder op een marktplaats van tienduizenden euro’s dan op een klein appje dat je tussen twee koffies in elkaar knutselt.

Volgens mij zag hij mijn reactie, want hij voegde er meteen aan toe:

“Eerlijk, met AI kan dit tegenwoordig in drie prompts, toch? Eigenlijk betaal ik u vooral om op de knop te drukken.”

Ik glimlachte: “Probeer het dan. Echt.”

Hij leek even van zijn stuk. Misschien verwachtte hij een onderhandeling, een afgeslankte offerte of een lang verhaal over ontwikkelkosten. Maar als zijn app werkelijk in drie prompts past, is er geen reden om mij te betalen. En als dat niet zo is, hebben we het over heel verschillende budgetten.

Ik maak geen grap van hem. Hij kent zijn vak en probeert op een nieuw project toe te passen wat hij in AI-demo’s heeft gezien. Ik begrijp die redenering heel goed.

Veel minder geduld heb ik met de weekend-vibe-coders die hem dit idee hebben aangepraat.

Je kent ze wel: mensen die op dinsdag Codex (of Claude) ontdekken, woensdag drie schermen laten genereren en donderdagochtend wakker worden met een diploma software-engineering dat oma vorig jaar met kerst in het verrassingszakje heeft gestopt.

Een diploma software-engineering in oma’s verrassingszakje, onder de sarcastische blik van Clément Sauvage.

Vrijdag zijn ze Founder & CTO. Zaterdag plaatsen ze een LinkedIn-thread met de titel “Why Software Engineers Are Dead”. Zondag verkopen ze een cursus van € 499 om een team van twintig ontwikkelaars te vervangen door drie prompts in gebrekkig Engels.

Hun technische expertise? Een foutmelding in ChatGPT kunnen plakken. Hun architectuur? “Ik heb de AI laten kiezen.” Hun beveiligingsstrategie? “Op mijn Mac werkt het.” Hun productie-ervaring? Een groene Deploy-knop bij Vercel.

En als hun kaartenhuis instort, ontdekken ze tot hun verbazing dat gebruikers persoonsgegevens hebben, dat betalingen om echt geld gaan en dat je een database niet repareert met “fix everything please”.

Maar het fascinerendst is hun zelfvertrouwen. Mensen die zes maanden geleden niet hadden kunnen uitleggen wat een API is, geven nu les over architectuur, productiviteit en engineering aan professionals die al vijftien of twintig jaar software opleveren.

Laat ik duidelijk zijn: ik heb er geen enkel probleem mee als iemand dankzij AI leert programmeren. Integendeel. Ik vind het geweldig dat deze hulpmiddelen softwareontwikkeling voor meer mensen toegankelijk maken.

Wat me stoort, is toegang tot een hulpmiddel verwarren met beheersing van een vak.

Een betonmolen kopen maakt je geen metselaar. Drie YouTube-tutorials bekijken maakt je geen architect. En Claude 40.000 regels code laten genereren die je niet kunt lezen, maakt je geen software-engineer.

Het maakt je iemand met 40.000 regels code die je niet begrijpt. Gefeliciteerd.

Het probleem is niet eens dat ze het zelf geloven. Door hun onwetendheid steeds om te zetten in virale content, overtuigen ze uiteindelijk serieuze ondernemers ervan dat ons werk nu bestaat uit het in de gaten houden van een voortgangsbalk.

Dus nee, ik neem het die aannemer niet kwalijk.

Al helemaal niet, omdat hij gewoon mensen heeft geloofd die met het zelfvertrouwen over softwareontwikkeling praten van mensen die nooit hun eigen werk hebben hoeven onderhouden.

Want wat ze hem laten zien, is geen app die klaar is voor klanten.

Het is een trailer. Met een affiliate-link in de beschrijving. (en een VPN-reclame vooraf)

Een bioscoopgevel met een deur die uitkomt op niets: “Nee hoor, ik anticipeer alvast.”


Hij heeft niet helemaal ongelijk

Laten we beginnen met eerlijkheid, want ik kan haar moeilijk van anderen eisen.

Ik werk elke dag met AI-agents. Ik heb mijn hele content-ecosysteem gemigreerd naar een CMS dat mijn agents rechtstreeks bedienen (ik schreef erover in “Waarom ik Hygraph voor Sanity heb ingeruild”). Claude en Codex schrijven een deel van de code die ik oplever. Een SwiftUI-scherm dat me drie jaar geleden een halve dag kostte, heeft soms binnen twintig minuten een eerste versie.

Dus ja: AI heeft de kosten van codeproductie drastisch verlaagd. Het tegendeel beweren is een achterhaalde inkomstenbron verdedigen, en klanten merken dat. Ontwikkelaars die nog steeds zeggen dat “AI niet kan programmeren”, verliezen een discussie die de werkelijkheid al heeft beslist.

Maar “code produceren” en “een app opleveren” zijn twee verschillende werkzaamheden. Bij het eerste is de winst enorm. Bij het tweede blijft er veel werk over, en vooral beslissingen waarvoor iemand verantwoordelijk moet zijn.

Daar zit het hele misverstand.


“Op de knop drukken”

Dat verhaal over de knop deed me glimlachen. Ik hoor het steeds vaker.

“U wordt betaald om op de knop te drukken.” Prima. Maar welke knop? Die waarmee het startscherm wordt gegenereerd? Die waarmee je kiest tussen Firebase, Supabase of een eigen server? Die waarmee je beslist of de betaling via Apple In-App Purchase of Stripe loopt — en waardoor de app wordt afgewezen als je verkeerd kiest? Die waarmee je om elf uur ’s avonds, de avond voor de lancering, op een e-mail van App Review antwoordt?

Dat is geen knop. Het is een reeks keuzes. En sommige worden erg duur als je ze verkeerd maakt.

In de bouw zou hij de vergelijking meteen begrijpen: je betaalt een vakman niet alleen voor de tijd dat hij zijn gereedschap vasthoudt. Je betaalt ook voor zijn ervaring, zijn diagnose en de fouten die hij voorkomt.

Er wordt een anekdote aan Picasso toegeschreven die ik treffend vind. In een restaurant krabbelt hij bij het afrekenen een tekening op het tafelkleed. De eigenaar is enthousiast en biedt aan de maaltijd te betalen als Picasso de tekening wil signeren. Picasso weigert: “Ik wil de maaltijd betalen, niet het restaurant kopen.”

Picasso tekent op het tafelkleed van een restaurant, terwijl Clément Sauvage toekijkt. AI-gegenereerde illustratie.

De tekening kostte hem een paar seconden. De handtekening nog minder. Maar Picasso wist precies wat ze waard waren: niet de tijd met het potlood, maar een heel leven waarin hij had geleerd waar hij het moest neerzetten.

AI heeft de les van het verhaal niet veranderd. Het gebaar is alleen nog sneller geworden.

Als ik zijn badkamer voor € 1.200 moest verbouwen, omdat je met modern gereedschap “alleen maar op de boormachine hoeft te drukken”, zou hij waarschijnlijk net zo reageren als ik.

Gereedschap bespaart tijd. Het laat de bouwplaats niet verdwijnen.


Wat drie prompts echt opleveren

Laten we de proef eerlijk doen. Drie goede prompts, een goed model, een middag werk. Wat krijg je?

  • Nette schermen die op een app lijken.
  • Navigatie die in de simulator werkt.
  • Hardcoded gegevens of een lokale database.
  • Een “betaling” met een mooi bevestigingsscherm, terwijl er geen cent wordt overgemaakt.
  • Een aanmelding die lijkt te werken, zonder dat de beveiliging echt is getest.

Dat is indrukwekkend. Echt. Maar het is pas de eerste stap. Het is het meest zichtbare deel, het deel dat in video’s belandt.

Wat je in die video’s bijna nooit ziet, is het moment waarop het prototype zijn eerste echte gebruikers ontmoet.

De ijsberg van appontwikkeling: de zichtbare demo en al het onzichtbare werk dat nodig is voor een betrouwbaar product.

Wat ze niet opleveren

Hier is een niet-uitputtende lijst van wat er tussen die demo en een app in de broekzak van je klanten zit.

Om in de stores te verschijnen

  • Een Apple Developer-account (99 Amerikaanse dollar per jaar, eventuele belastingen niet meegerekend) en een Google Play-account, op de juiste naam en met de juiste documenten. Op naam van je bedrijf, niet van de freelancer die over zes maanden met de inloggegevens verdwijnt.
  • Code-ondertekening, certificaten en provisioningprofielen, die altijd op het slechtst mogelijke moment verlopen.
  • De App Store- en Play Store-pagina’s: screenshots voor elk schermformaat, teksten, zoekwoorden, leeftijdsclassificatie en privacylabels.
  • Apple-review, die de app kan afwijzen om redenen die drie prompts niet kennen: een verkeerd geïntegreerde betaling, een onnodig verplichte login, een ontbrekend privacybeleid of een functie die “te beperkt” wordt gevonden om een app te rechtvaardigen.

Om echt te werken

  • Een server, een database, veilige gebruikersaccounts en een “wachtwoord vergeten”-proces waarmee niet zomaar iedereen in andermans account kan.
  • Een echte betaling met echte regels: Apple verplicht In-App Purchase voor sommige inhoud, maar niet voor andere. Een fout betekent een afwijzing of een commissie die niet in je verdienmodel zat.
  • Een vakman mag niet twee bevestigde aanvragen voor hetzelfde tijdslot krijgen; offertes moeten bij de juiste verbouwingen horen.
  • Een schatting op basis van een foto moet als indicatie worden gepresenteerd, niet als gegarandeerde offerte.
  • Meldingen die op echte apparaten aankomen, niet drie uur later.
  • Persoonsgegevens die volgens de AVG worden verwerkt. Een eenvoudige vraag: wie is verantwoordelijk als er gegevens uitlekken? Hint: het taalmodel niet.

Om lang mee te gaan

  • Tests op echte iPhones, goedkope Android-toestellen, echte schermformaten en een echte 4G-verbinding in een metrogang.
  • Een toegankelijke app: VoiceOver, dynamische tekstgroottes en voldoende contrast.
  • Elk jaar een nieuwe iOS-versie die altijd wel iets kapotmaakt. En Android, dat weer iets anders kapotmaakt.
  • Bugs oplossen, gebruikersfeedback verwerken, updates uitbrengen en op éénsterreviews reageren. Een app stopt niet op de dag dat hij live gaat. Dan begint de echte feedback uit de praktijk pas.

Niets hiervan zie je in een demo. Je merkt het allemaal op de dag dat het ontbreekt.


Wat als ik ja had gezegd?

Laten we het gedachte-experiment afmaken. Stel dat ik de € 1.200 had aangenomen. Zo ongeveer zou het zijn gegaan.

Week 1. Ik genereer de schermen. Prachtig. De klant is enthousiast en laat de screenshots aan zijn zakenpartners zien. Iedereen vindt het geweldig. Dat is het beste moment van het project, en het komt niet terug.

Week 2. We sluiten een echte backend aan. Er moet een hostingprovider worden gekozen, de aanmelding moet worden ingesteld en de reserveringen moeten worden gemodelleerd. Mijn € 1.200 is al op. Vanaf hier werk ik gratis.

Week 3. De betalingen. We moeten de geldstromen tussen particulieren en vakmensen helder krijgen. Betalingen voor fysieke diensten volgen niet dezelfde regels als aankopen van digitale inhoud. We moeten ook aan aanbetalingen, terugbetalingen en facturatie denken. “Maar de AI heeft me dat niet verteld.” Nee. Die heeft je helemaal niets verteld, want je hebt het niet gevraagd.

Week 4. De eerste indiening bij de App Store. Afgewezen. Er ontbreekt een privacybeleid, een manier om het account in de app te verwijderen en een werkende demo voor de reviewer. Elke correctie vraagt om een nieuwe indiening, en op elke indiening wacht je een paar dagen.

Week 6. De app staat online. De eerste gebruikers komen binnen. Twee van hen reserveren tegelijkertijd hetzelfde tijdslot. Een offerte wordt naar de verkeerde particulier gestuurd en legt contactgegevens en de kosten van de verbouwing bloot. Dit is geen demo meer. Paniek. Een telefoontje om tien uur ’s avonds.

Week 8. De aannemer belt me terecht op en zegt dat hij voor een app heeft betaald die werkt. Hij heeft gelijk. Ik heb een prijs geaccepteerd waarmee het onmogelijk was om die te leveren. Ik heb ook ongelijk. We verliezen allebei: hij heeft een gebrekkige app, ik drie weken onbetaald werk en een ontevreden klant die erover zal praten.

Daarom weiger ik dit soort offertes. Niet om uit principe een tarief te verdedigen, maar omdat ik weet hoe het waarschijnlijk eindigt. Een verkeerde prijs levert nooit een goede app op. Alleen een conflict, met wat vertraging.


Wat je met € 1.200 kunt doen

Laten we de rekensom maken die niemand maakt.

Bij mij staat € 1.200 ongeveer gelijk aan anderhalve werkdag. Geen app: anderhalve dag. Inclusief belasting, software, apparatuur en ontwikkelaarsaccounts.

En die anderhalve dag betaalt niet alleen voor de tijd achter het scherm. Er zit achttien jaar ervaring in het App Store-ecosysteem in. Achttien jaar worstelen met onbegrijpelijke afwijzingen van Apple, servers die op de avond van een lancering uitvallen en bugs die alleen verschijnen op één iPhone-model, in één taal, op een dinsdag. Achttien jaar om een netwerk op te bouwen: contacten in het Apple-ecosysteem, collega’s die het probleem dat jij straks tegenkomt al hebben opgelost, en partners aan wie ik werk kan toevertrouwen die ik niet zelf doe.

Dat is de handtekening onder de tekening.

In anderhalve dag kan ik veel nuttigs doen. Ik kan je project afbakenen, uitleggen wat duur wordt en waarom, het noodzakelijke scheiden van “zou leuk zijn”, nagaan of je verdienmodel binnen Apples regels past en je zes maanden de verkeerde kant op besparen. Dat is vaak de rendabelste uitgave van een project.

Wat ik in anderhalve dag niet kan, is me vastleggen op een productie-app met gebruikers, betalingen en persoonsgegevens. Want dat is uiteindelijk wat je koopt als je in 2026 een ervaren ontwikkelaar betaalt:

  • Niet de regels code. Die schrijft de AI, en dat is prima.
  • De beslissingen. Welke backend, welke architectuur, wat je niet moet bouwen. Vooral wat je niet moet bouwen.
  • De verantwoordelijkheid. Iemand die weet waarom iets kapotging en de telefoon opneemt wanneer het weer gebeurt.

AI heeft de prijs van code verlaagd. Niet de prijs van goed oordeel. Die is zelfs gestegen: als iedereen in een minuut duizend regels kan genereren, wordt weten welke regels je houdt de zeldzame vaardigheid.


Wat AI echt aan mijn offertes heeft veranderd

Ik krijg die vraag vaak, dus ik geef er eerlijk antwoord op: ja, AI heeft veranderd hoe ik projecten prijs.

Maar niet op de manier die mensen verwachten. Mijn projecten kosten niet tien keer minder. Voor hetzelfde budget komen ze verder. Waar een budget van € 20.000 drie jaar geleden een vrij krappe eerste versie opleverde, kunnen er vandaag meer functies, meer tests en betere toegankelijkheid in zitten. Soms ook een iPad-versie of een stevigere backoffice. De tijd die AI me bespaart bij het bouwen, investeer ik opnieuw in wat AI slecht doet: architectuur, kwaliteit, de samenwerking met Apple en het product zelf.

AI heeft de prijs van een app niet door tien gedeeld. Het heeft vermenigvuldigd wat je voor hetzelfde bedrag krijgt. Dat is niet hetzelfde, en daar zit precies het verschil.

Wie je het tegenovergestelde belooft — “dezelfde app voor een tiende van de prijs” — verkoopt een van twee dingen: een demo vermomd als product of zijn eigen faillissement op middellange termijn.


Het echte misverstand: de waargenomen prijs daalde, het risico niet

Ik verwijt die aannemer niets. De markt geeft hem een logisch signaal: video’s waarin in een paar minuten een “complete app” verschijnt, tools die beloven “je ontwikkelaar te vervangen” en LinkedIn-threads van mensen die “dit weekend een SaaS hebben gebouwd”. De waargenomen prijs van een app is ingestort.

Maar de kosten van het risico zijn geen cent veranderd. Een datalek kost nog steeds evenveel. Een afwijzing van de App Store op de avond voor de lancering kost nog evenveel. Een app die bij je eerste klanten crasht kost nog steeds evenveel — in geld en vooral in reputatie. Je gebruikers maakt het niet uit of een mens of een machine de code schreef. Ze willen dat het werkt.

En AI voegt een nieuw risico toe: code die niemand begrijpt. Ik krijg steeds vaker projecten die van begin tot eind gegenereerd zijn en “werkten” tot er iets moest worden aangepast. Geen structuur, geen tests, willekeurig toegevoegde afhankelijkheden en API-sleutels als platte tekst in de app. Het overnemen kost vaak meer dan opnieuw beginnen, omdat je eerst moet begrijpen wat de machine probeerde te doen. En de machine weet het zelf niet meer.

Code die zonder toezicht is gegenereerd, is een lening met variabele rente: goedkoop bij het tekenen, rampzalig wanneer de rekening komt.


Waarom “Probeer het” oprecht advies is

Toen ik hem voorstelde het zelf te proberen, meende ik dat. En dat meen ik nog steeds. Dit is waarom.

Je ontdekt wat je echt wilt. Niets maakt een idee zo helder als proberen het te bouwen. Na een paar avonden weet je welke schermen belangrijk zijn, welke bijzaak en waar de echte problemen zitten.

Je ontdekt waar AI vastloopt. Niet bij de schermen. Bij publicatie, betalingen, accounts, beveiliging en synchronisatie. Daar zit het werk, en daar zit het budget. Dat zelf ontdekken is beter dan mij op mijn woord geloven.

Je briefing wordt beter. En misschien heb je een prototype. Een klant die het heeft geprobeerd, komt met concrete vragen in plaats van een vaag idee. Het project wordt goedkoper omdat we weten wat we bouwen. Een paar van mijn beste gesprekken met klanten begonnen met een onvolmaakt prototype op tafel.

Misschien heb je mij niet nodig. Als je behoefte kan worden ingevuld met een no-code-tool, een responsive website of een interne app voor tien mensen, zijn AI en de juiste hulpmiddelen meer dan genoeg. Dat zeg ik liever nu dan dat ik je een native app factureer die je niet nodig hebt. Een consultant die alles verkoopt waar je om vraagt, is geen consultant. Het is een automaat.


Als je budget echt € 1.200 is

Met dat bedrag kun je verstandige dingen doen. Geen daarvan heet “een productieklare iOS- en Android-app”.

  • Een dag om het project af te bakenen. Je eindigt met een heldere scope, een realistische schatting en een lijst van wat tot versie 2 kan wachten. Het is ook de beste manier om te ontdekken of je project wel een app moet zijn.
  • Een audit van je AI-prototype. Heb je iets gegenereerd? Ik vertel je wat herbruikbaar is, wat riskant is en wat er nog ontbreekt voor de stores.
  • De markt valideren zonder app. Een landingspagina, een formulier en een paar weken om te controleren of mensen echt willen wat je wilt bouwen. Vaak is dit de beste uitgave — en de pijnlijkste, omdat ze antwoord geeft op de vraag die niemand wil stellen.
  • Een kleinere MVP. Eén platform, één gebruikerspad en in eerste instantie geen betalingen. Minder functies, maar wel een echte app. Niet voor € 1.200, maar voor veel minder dan de volledige versie.

Een woord aan collega’s

Als je ontwikkelaar bent, heb je dit gesprek waarschijnlijk al eens gehad. Je krijgt het opnieuw. En je zult in de verleiding komen ja te zeggen, omdat het een rustige maand is, omdat “het een mooie referentie wordt” of omdat “het met AI snel gaat”.

Doe het niet.

Elk project dat voor een absurd bedrag wordt aangenomen, leert de markt dat die prijs mogelijk is. Elke gebrekkige app die voor dat bedrag wordt opgeleverd, versterkt het idee dat “een app nu eenmaal in drie prompts kan”. Je helpt de klant niet, jezelf niet en de mensen die hetzelfde werk doen niet.

Beleefd en met argumenten nee zeggen, en iets anders voorstellen, is een van de waardevolste vaardigheden in dit vak. AI neemt die niet van je af.


De korte versie

Nee, meneer, ik bouw uw app niet voor € 1.200. Niet omdat ik AI veracht — ik gebruik het waarschijnlijk meer dan u. Maar voor dat bedrag zou ik u een demo als product verkopen, en op de dag van de lancering zou u het verschil betalen.

Probeer het. Start uw drie prompts. Ik gun het u oprecht en ben benieuwd naar het resultaat.

En als u vastloopt bij “publiceren in de App Store”, dan is mijn adres nog hetzelfde. Op de offerte staat misschien een nul extra. Maar uiteindelijk staat er wel een app.


Heb je een app-project en wil je weten wat het echt kost — of heb je een AI-prototype en vraag je je af of het een product kan worden — dan is dat precies wat ik met BNC Consulting doe. Schrijf me.

— Clément


Zoals altijd is het artikel met de hand in het Frans geschreven, naar aanleiding van een call op maandag 26 oktober 2026 om 11 uur. De betrokkene wist dat dit gesprek de basis voor een artikel zou vormen. De Engelse vertaling is gemaakt met AI-gegenereerde illustraties met hulpmiddelen van OpenAI.

Blog

Gerelateerde berichten